Hayatta bir duruşu olmalı insanın.Asla vazgeçemedikleri, asla tahammül edemedikleri....Kurduğu hayalleri yol göstermeli ona çıktığı her yolculukta.Her yeni güne uyanmak, yeni bir umut olmadığında hayallerine doğru, durup düşünmek gerek doğru yolda mıyım diye.Sevdiklerin için sonsuz kredin, yıldızının barışmadıklarına sonsuz itirazların olabilmeli.Cesur kararlar alıp onun arkasında durabilmelisin. Doğru bildiğinden şaşmadığın için ezilip büzülmemeli hatalarından sebep.Yola çıkarken düşüp kalkarak ilerleneceğini, dikenli yollara sapılabileceğini, çıkmaz sokaklardan kaçılabileceğini bilmeli.Vakit nakit değil, vakit huzur , keyif olmalı.Gönlünde pişmanlıklara değil hayallere yer açmalı.Keşkelerle değil umarımlarla başlamalı cümleler. Sevmesini de bilmeli umarsızca, arsızca ,deli gibi.Kızdığında da öfkesi korkutmalı.İsteyebilmenin en doğal hakkı olduğunu, istedikçe alınabileceğini, vazgeçtikçe kaçıracağını bilmeli.Bilmeli ki mola verme özgürlüğüdür insanı insan yapan, dört nala koşmak değil.Nefes almak , nefeslenmek , bazen de bir nefes olmak şarttır yaşayabilmek için.Tatmadığı tatların, görmediği yerlerin tanımadığı hayatların heyecanı sarmalı .Sığdırmalı ruhuna, gönlüne onca insanı, onca hikayeyi, onca hayali. Öyle çoğaldığını, kocaman olduğunu bilmeli.
Sözün özü,güne sımsıcak başlamalı; kör karanlıkta,buz gibi soğukta, yapayalnız uyansa bile.Bilmeli ki kocaman bir yürek tek yoldaşıdır hayatta insanın, hayatı ıskalamak istemeyen insanın.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder