Ardından....

   Uzun uzun baktı arkasında uzayıp giden yola.Geride bıraktıklarına baktı.Engebelere , ağaçlara, çiçeklere, dikenli tellere.Yolun başındayken nasıl da uzun görünmüştü yol. Nasıl da bitmeyecek, aşılamayacak gibiydi engeller.Çetindi şartlar bazı yerlerde.Bazı yerlerse biraz nefes aldırmak ister gibi yemyeşil , cıvıltılı , huzur dolu. O hiç ummadığı anda önünde akan dereyi hatırladı, kana kana onun serinliğini içişini. Yorulduğunda yol kenarında fark ettiği tahta masa nasıl da iyi gelmişti. Ya ağaçların arasında rastladığı ve ona uzunca bir süre eşlik eden köpek? Kuşları hatırladı, şarkılarıyla neşelendiren gününü kimi zaman. Çok bunaldığı anlarda damlayan yağmur, üşüdüğünde ansızın açan güneş sürprizleriydi yolculuğunun.
   Sonra tekrar baktı yola. Kaçırdığı , fark edemediği, tadını çıkaramadığı güzellikler de var mıydı acaba? Küçük bir aksiliğe takılıp bir zaman,bir fırsat kaçmış mıydı gözünden?Sever miydi acaba kaçırdıklarını görse? Bulunduğu noktada mı olurdu gene? Belki de hiç ummadığı bir yerde..... İnsanı insan yapan yolculuğu muydu yoksa sonunda vardığı nokta mı bilemedi.
   Önünde uzanan yola baktı bu kez.'Keşke biraz daha vaktim olsa' diye düşündü. Bu yol da gidilesiydi. Bu yolda da görülecek şey çoktu muhakkak.Hem daha enerjisi de varmış gibi geldi , onca yorgunluğa rağmen. Nasıl olmuştu da bitmişti onun yolu? Bu kadar mıydı macera, alınan riskler, renkleri hayatın? Durdu derin bir iç çekişle yumdu gözlerini . Başkalarının yolculuk sırasının geldiğini biliyordu. Biliyordu onun yolculuğu buraya kadardı.