Bir hayata tutunuş,hayatın tadına varış öyküsü..... Kısa ama çok sevgi dolu,çok azimli, çok mutlu bir hikaye.... Bazen hayatınız roman değildir ama kaç romanlık ders çıkar içinden....Biz onu çok sevdik.Tam merkezine yerleştirdik hayatımızın.Bize de hayat enerjisi oldu varlığıyla.....Birilerine kardeş, birilerine arkadaş, birilerine yoldaş oldu..... Her üzüntü gibi o da yavaş yavaş küllenecek ama ömür boyu da hatırlanacak , bir kaç damla gözyaşı dökülecek andıkça, içimizde bir yerlerde kaybedilenler listesindeki yerini alacak.
Çok üzgün ve çok çaresiziz şimdi......
işte tam da yargılarımdan kurtulmayı öğrenirken,öldü Roman...daha çok zamanımız var,derken öldü...suçluluk duygusu,üzüntü,özlem,sevgi,dostluk,acı hepsi birbirine karışıyor Romanın gidişiyle...alışacağız yokluğuna,elden ne gelir!yürürken yanımdan bi o yana bi bu yana koşuşu,denize gürültüyle atlayışı,midye çıkartışı ve kaşlarını oynatarak bakışı her aklıma gelişinde yine böyle ağlayacak mıyım bilmiyorum.Son olarak sevgi fark yaratıyor bunu biliyorum,Romanın farkı buydu!
YanıtlaSil