Beraber büyümek....

    

'37 yıldır sahnelerdeyim 'dedi dün ve ekledi ' Allah beni neden buna layık gördü bilmiyorum ama bana geleni herkesle paylaşmam gerek diye düşünüyorum.' Ve her şarkıda , her ezgide büyüdü ,büyüdü o mini minnacık serçe ..... Ben 40 yaşındayım ve kendimi bildim bileli onun her yeni şarkısında yeni bir evreyi yaşıyorum. Ergenliğin tavan yaptığı yıllarda , ilk aşk sancıları çekerken , platonik platonik hayaller kurarken geçer geçer daha öncekiler gibi, sen ağlama dayanamam, geri dön, beni unutma'da buldum hayallerimin aşkını, ayrılığını, kavuşmasını....O yıllarda öğrendim ağlamanın insanca, coşkulu ve güzel birşey olduğunu.O gün bu gündür hiç sakınmadım göz yaşlarımı kimseden ya da hiçbir şeyden… Daha kendimi bulmaya başladığımda dudağımda şu sözler vardı: 

Ben her bahar aşık olurum

Rüzgar olur yağmur olurum
Filizlenir anılarda gururum
Taşar içimden ruhum

 Bende zincirlere sığmayan o deli sevdalardan, kızgın çöllerde rastlanmayan büyülü rüyalardan,kolay kolay taşınmayan doludizgin duygulardan,yalanlardan dolanlardan daha güçlü bir yürek olduğunun cesaretini aldım onun şarkılarından.. Aşkı bulduğumda , herşeyden vazgeçmeye hazırken  şu satırları mırıldandım : 

Sazlarım vardı

Irmaklarım vardı
Çakıl taşlarım vardı benim
Ama sen başkasın
Anlıyor musun
Başkasın       

Eşim dostum vardı etrafta hayatı sorgulayan seçimlerinden ötürü. Onlarla ağlarken mırıldandık çok zaman ikili deliliği yalvararak sevdiğimiz ama vazgeçemediklerimize:

Lütfen

Görmeyeyim seni
Bir yerlerde karsima çikma
Konusmayalim, bakismayalim
Ne olursun
 Bazense daha cesurduk ve vazgeçtik onun satırlarında gözlerden , sözlerden.

Sonra duygular durulmaya başladı onunla beraber ama hesaplaşmalar hiç bitmedi. Gün oldu ya hayat çok insafsız geldi ya da küçük bir boşluğumuzdan yakalandığımızda gemileri yaktık ,çok da canımız yandı ve bir de baktık ki kendimize yıldızlardan bile uzaktık. İşte o zor zamanlarda tavsiyeler bile aldık ondan. Bazen daha fazla olduğunda her şey,eşikten atladığımızı hissettiğimizde, anlam azaldığında, radyoyu açıp şarkı tutmayı ya da kitap okumayı hatta balkona çıkıp bağırmayı ondan öğüt aldık.Çünkü öğrenmiştik artık zehrin dışarı akmadan yüreğin yıkanmadığını.O yüzdendir belki de sık sık aldık elimize mikrofonu şarkılar söyledik avaz avaz.

Daha büyüdük büyüdük ,  baktık aslında herkes yaralı

Ne zaman canın yansa bu kadar derinden
Sanırsın mümkün değil bir daha üzülmen
Ne inat ne gözü kara ne dayanıklı yürek
Acıyor aynı yerden her şeye rağmen
Ne akıl kar ediyor ne fikir o sırada
Biliyorsun geçiyor zamanla ama ne fayda 

Tam bunlarla baş ediyorum derken ne yazık ki kayıplarımız oldu hayatta .  Büyüdükçe kaybettik bazen beraber yola çıktıklarımızı onunla beraber ve ben evde söyleyip annemin yol arkadaşsız kalışına ağlarken biliyordum ki orada bir yerlerde o da kaybettiği canlarına ağlıyor ve kızıyor onlara şu satırlarda , aslında annem de için için babama kızarken:
Ben sana küsüm aslında, haberin yok
Koyup gittiğin yerde kötülük çok
Kime kızayım, nazım senden başka kime geçer?
Benim sensiz kolum, bacağım, ocağım yok . 

 Veee bir de baktık ki ne kadar eskidenmiş her şey . Çok eskide kalmış gibi geldi zaman nedir bilmediğimiz , herkesle arkadaş olduğumuz, şarkıların bu kadar incitmediği günler. Baktık ki o da satırlarında boş çerçevelerden , geçip giden gençlikten kimsenin bize ihanet etmediği ,bizim kimseyi aldatmadığımız, kimseye küsmediğimiz ,kimsenin ölmediği günlerden bahsediyor ve bize de çok eskidenmiş gibi geldi onunla beraber. Sonra istedik ki başımızı omzuna yaslayalım sevdiğimizin ve yeniden başlayalım hayata özlediğimiz o yerin hayalini kurarken... Sonra hep aynı şey oldu ve silkelendik küllerimizden doğduk , hadi bir Sezen gecesi yapalım dedik .Bu kez de onun fıkır fıkır , hayati tiye alan halinden birşeyler söyledik , hayata inat, kadere inat.Kahpe kader derken göbek atmaya , çat diye çatlamak üzereyken , neresinden tutup düzeleceğimizi bilemediğimizde, hatta kendimizi boğasımız geldiğinde çakkıdı çakkıdı oynamaya başladık.

 Onunla beraber büyümek güzel….